Kæru Valkyrjur, kæri Hákon, ágætu gestir.

Ég er hér staddur fyrir hönd allar stjórnar Sundíþróttasambands Íslands og starfsfólks. Það er mér mikil ánægja að fá að vera hér í dag og fyrir hönd SSÍ, heiðra fólk sem hefur með ólíkum hætti sýnt okkur hvað sundið getur gefið – gleði, félagsskap, heilsu, sjálfstraust og kjark til að takast á við verkefni sem virðast við fyrstu sýn nánast ómöguleg.

Við byrjum á Valkyrjunum.

Aðfaranótt 24. júní urðu þær fyrstar Íslendinga til að synda Catalina-sundið, frá Catalina-eyju til meginlands Kaliforníu. Sundið tók tólf klukkustundir og 34 mínútur – tólf og hálfa klukkustund í opnu hafi, í straumi og öldugangi, þar sem hver sundkona þurfti að treysta á eigin undirbúning en um leið á styrk og stuðning hópsins.

Þetta er afrek sem erfitt er að gera sér fyllilega í hugarlund.

Víðavatnssund er sannarlega heilnæm og góð hreyfing. Það styrkir líkamann, hreinsar hugann og býður upp á einstaka nálægð við náttúruna. En við skulum heldur ekki rugla saman venjulegri sjósundsferð og því að synda Catalina-sundið.

Það er dálítill munur á því að dýfa sér í Nauthólsvík og því að leggja af stað frá eyju undan ströndum Kaliforníu, synda í tólf og hálfa klukkustund og vona að straumarnir, öldurnar og lífríki Kyrrahafsins séu í þokkalegu skapi.

Þær fengu höfrunga í heimsókn og að minnsta kosti einn hákarlauggi sást á leiðinni. Það var líklega skynsamlegt að upplýsa ekki allar sundkonurnar um hákarlinn fyrr en eftir að sundinu var lokið. Í svona verkefni er ekki alltaf nauðsynlegt að hafa allar upplýsingar á sama tíma.

En það voru ekki höfrungarnir, hákarlarnir eða öldurnar sem réðu úrslitum. Það var undirbúningurinn, einbeitingin, seiglan og samheldnin.

Valkyrjurnar hafa ekki orðið að þessum öfluga hópi á einni nóttu. Þær hafa æft saman árum saman, stutt hver aðra, tekist á við kulda, þreytu og erfiðar aðstæður og aldrei slegið af. Þær hafa byggt upp traust sem skiptir sköpum þegar farið er í verkefni sem þetta.

Sundkonurnar sem syntu Catalina-sundið eru:

Berglind Valdimarsdóttir,
María Fanndal Birkisdóttir,
Steinunn Skúladóttir,
Elín Viðarsdóttir,
Ásta Þóra Ólafsdóttir
og Þórhalla Gunnarsdóttir.

Fyrirliði hópsins var Iðunn Ása Óladóttir.

Þær létu sér heldur ekki nægja Catalina-sundið. Til upphitunar syntu þær frá Alcatraz til San Francisco, um 4,8 kílómetra leið í sterkum straumi og öldugangi. Flest okkar myndu líklega líta á slíkt sund sem aðalverkefni ferðarinnar. Hjá Valkyrjunum var það undirbúningur.

Það segir kannski allt sem segja þarf um þennan hóp.

María lýsti því vel í viðtali við visir.is þegar hún sagði að enginn vildi vera manneskjan sem klikkaði í hópnum. En styrkurinn í góðum hópi felst ekki í óttanum við að bregðast öðrum. Hann felst í því að vita að hinir standa með manni þegar á reynir.

Það er sú tilfinning sem ber fólk áfram þegar líkaminn er orðinn þreyttur, vatnið virðist endalaust og landið færist hægar nær en maður hafði vonað.

Kæru Valkyrjur.

Þið hafið unnið einstakt afrek. Þið hafið skrifað ykkur inn í íslenska sundsögu og sýnt hvað hægt er að gera með markvissum undirbúningi, kjarki, gleði og samheldni.

Stjórn Sundíþróttasambands Íslands óskar ykkur innilega til hamingju og vill færa ykkur blómvönd sem lítinn þakklætisvott fyrir stórt afrek.

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><> 

En ekkert öflugt starf verður til af sjálfu sér.

Á bak við sterkan hóp er oft manneskja sem hefur komið fólki af stað, skapað umhverfi þar sem því líður vel og hjálpað því að uppgötva að það getur meira en það hélt.

Hákon Jónsson hefur um árabil verið einmitt slík manneskja.

Hann hefur drifið fjölda fólks inn í sundhreyfinguna. Oft hefur ferðalagið byrjað á skriðsundsnámskeiði, þar sem markmiðið hefur kannski einfaldlega verið að læra að synda nokkrar ferðir án þess að þurfa að kalla á aðstoð.

En svo hefur ein ferð orðið að tveimur, námskeiðið orðið að reglulegum æfingum og áður en fólk veit af er það komið í garpastarf, farið að keppa, synda í sjónum, skrá sig til leiks á mótum – og jafnvel stefna yfir Kyrrahafssund.

Hákon hefur alltaf haft gleðina að leiðarljósi.

Hann hefur skilið að sundþjálfun snýst ekki eingöngu um sekúndur, ferðir og æfingaáætlanir. Hún snýst líka um það að fólk hlakki til að mæta, finni að það tilheyri hópnum og upplifi að framlag hvers og eins skipti máli.

Samheldni liðsins hefur verið eitt af hans helstu leiðarljósum.

Sá kraftur sem hefur orðið til í kringum garpastarfið hefur ekki aðeins haft áhrif á þá sem mæta á æfingar. Hann hefur dregið allt garpa- og mótastarfið áfram.

Það sást meðal annars skýrt á afmælisárinu í fyrra, þegar bæði fjöldi keppenda og skráninga á IMOC var meiri en á Íslandsmeistaramótinu í heild. Það er merkilegur árangur og sýnir þann mikla vöxt, kraft og áhuga sem er í garpasundinu.

Slíkt gerist ekki fyrir tilviljun.

Það gerist þegar fólk finnur gleði í því sem það er að gera. Þegar byrjendur eru boðnir velkomnir. Þegar reynslumeira sundfólk styður þá sem eru að stíga sín fyrstu skref. Og þegar þjálfarinn sér einstaklinginn, ekki aðeins tímann á klukkunni.

Nú er Hákon að flytja af landi brott. Það eru vissulega góðar fréttir fyrir þann stað sem fær hann til sín – en töluvert verri fréttir fyrir okkur hér heima.

Stjórn Sundíþróttasambands Íslands hefur ákveðið að sæma Hákon Jónsson silfurmerki SSÍ fyrir farsæl, óeigingjörn og mikilvæg störf í þágu sundíþróttarinnar.

Kæri Hákon.

Þetta merki er þakklætisvottur fyrir allt fólkið sem þú hefur komið af stað, alla gleðina sem þú hefur skapað, samheldnina sem þú hefur byggt upp og þann kraft sem þú hefur fært inn í íslenskt garpasund.

Árangur þjálfara verður ekki aðeins mældur í verðlaunum og metum. Hann sést einnig í fólkinu sem hélt áfram, eignaðist nýja vini, bætti heilsuna, fann sér ný markmið og þorði að takast á við áskoranir sem það hafði aldrei áður talið mögulegar.

Valkyrjurnar eru glæsilegt dæmi um það.

Kæru Valkyrjur og kæri Hákon.

Þið minnið okkur á að sundíþróttin er miklu meira en íþrótt. Það er samfélag, ævintýri og stundum ferðalag út fyrir öll þau mörk sem við töldum okkur áður hafa.

Til hamingju með árangurinn, til hamingju með silfurmerkið, til hamingju garpahópur Breiðabliks og kærar þakkir fyrir framlag ykkar til íslenskrar sundíþróttahreyfingar.